Książka Jamesa C. VanderKama "Wprowadzenie do wczesnego judaizmu" przedstawia kluczowy w dziejach judaizmu okres historyczny, zwany najczęściej epoką Drugiej Świątyni. Granicami czasowymi są lata 516/515 r. p.n.e. (odbudowa Świątyni Jerozolimskiej po powrocie z wygnania w Babilonii)  i 70 r. n.e. (ostateczne zburzenie sanktuarium i Świętego Miasta przez Rzymian). W tym czasie miały miejsce wydarzenia historyczne, kulturowe i religijne, które wpłynęły zasadniczo na ukształtowanie się religii żydowskiej.
 
Część pierwsza obejmuje problematykę historyczną, związaną głównie z obszarem Judei, ale także obecnością diaspory w Egipcie, Babilonii i Persji. Opisuje czasy powrotu Żydów z niewoli babilońskiej do ojczyzny, odbudowę Świątyni, działalność Ezdrasza i Nehemiasza, wyprawę Aleksandra Wielkiego, panowanie władców hellenistycznych w Judei, powstanie Machabeuszy i krótki okres niepodległości, podbój Judei przez Rzymian, panowanie Heroda, pierwsze powstanie żydowskie zakończone klęską i zburzeniem Jerozolimy, bohaterską obronę Masady i na zakończenie - ostatni zryw niepodległościowy Bar Kochby.

Jest to niezwykle ciekawy okres także dlatego, że na te czasy przypada twórczość żydowskiego filozofa i erudyty Filona z Aleksandrii oraz wybitnego historyka Józefa Falwiusza. Ponadto w Aleksandrii dokonano wówczas przekładu Biblii Hebrajskiej na język grecki (Septuaginta). To również epoka działalności proroków, religijnego wrzenia, podziałów w obrębie wspólnoty, tajemniczej sekty esseńczyków, mesjańskich nadziei i teologicznych sporów. Wszystko to zaowocowało powstaniem niezwykle bogatego i różnorodnego piśmiennictwa żydowskiego, którego spora część zachowała się do naszych czasów.

Część druga zawiera prezentację najważniejszych dzieł powstałych w tej epoce - zarówno tych, które weszły w skład kanonu biblijnego żydów i chrześcijan, jak i niezwykle bogatej literatury apokryficznej, będącej odzwierciedleniem rozwoju myśli teologicznej tamtego okresu, a jeszcze do niedawna bardzo słabo zbadanej. Sporo tu odniesień do zwojów znad Morza Martwego, których odkrycie w XX wieku wzbogaciło naszą wiedzę o początkach judaizmu i chrześcijaństwa. Autor podejmuje próbę systematyzacji tych dzieł, wyjaśniając status apokryfów, pseudoepigrafów i in., oraz klasyfikując je w pewne kategorie. Następnie przechodzi do omówienia genezy i treści kolejnych utworów. Wszystkie one razem wzięte stanowią cenne źródło wiedzy o tendencjach teologicznych w obrębie judaizmu, oczekiwaniach eschatologicznych, nadziejach mesjańskich. Autor zwraca baczną uwagę na gatunki literackie, zwłaszcza nurt apokaliptyczny, który miał duże znaczenie (także dla pierwszych chrześcijan).

Ostatnia część stanowi próbę podsumowania ogólnej wiedzy na temat epoki. Zawiera m.in. rozdziały dotyczące struktury Świątyni, sprawowanego w niej kultu, ugrupowań religijnych (faryzeuszy, saduceuszy, esseńczyków i in.), informacje o świętach żydowskich oraz o kształtowaniu się kanonu Pisma Świętego.
 
Książka pomyślana została tak, aby mogła służyć za podręcznik omawianego okresu, ale jednocześnie jest publikacją porządkującą wiedzę dla szerokiego grona czytelników, którzy mają różne cele badawcze (historyków, historyków literatury, religioznawców, biblistów i egzegetów). Opatrzone skromnym tytułem Wprowadzenie do wczesnego judaizmu stanowi w istocie kopalnię wiedzy na temat omawianego okresu.

    * Autor/Opis kategorii: James C. VanderKam
    * Wydawnictwo: Cyklady
    * Rok wydania: 2006
    * Oprawa: twarda
    * Ilość stron: 262
    * Format: 15,5x23 cm
    * ISBN/ISSN: 83-60279-03-9